9/11: 5 Jaar Later

Het leek me niet minder dan gepast om vandaag voor mijn wekelijkse column in Het Laatste Nieuws/De Nieuwe Gazet - dit laatste dagblad draagt mijn voorkeur weg - de gruweldaden van vijf jaar geleden als onderwerp te nemen. Voor de trouwe lezers die vandaag echter de krant vergaten op te pikken, hieronder een fragment.

"Al Vijf Jaar Oorlog"

De trouw tikkende klok heeft nu al weer vijf jaar lang vliegende bommen door de twee torens in ons hoofd gejaagd. Zo gaat dat immers met rampzalige live-beelden: ze herhalen zich, als een dramatische kopstoot op een WK, maar dan natuurlijk veel intenser en meer voor de eeuwigheid bestemd dan de woede van een beledigde voetballer.

(...)

Mijn oma weet nog alles van de gruwel van de nazi's, (...) haar moet je niets vertellen over oorlog, ze legt het je zelf wel uit.

(...)

Mijn leeftijdsgenoten hebben alleen een wereld gekend met sportkampen, speelgoed, twee auto's voor de deur, computers, altijd eten op tafel en altijd Bassie en Adriaan op tv (altijd blijven lachen!), maar nooit dood door oorlog.

(...)

Ook al wen je dan misschien min of meer aan de beelden van de torens vijf jaar terug, omdat de tijd toch altijd wonden heelt, het naïeve geloof in gegarandeerde veiligheid is toch definitief ineengezakt. En dat is niet niks, voor onze luxegeneratie.


Stof tot nadenken? Ik mag het hopen, op deze dag waar toch dat laatste, de zelfs in deze licht ontvlambare tijden onverschroeibare hoop, ontegensprekelijk centraal zou moeten staan. Want als er één ding die verschrikkelijke ochtend niét in vlammen is opgegaan, was het wel de kracht van de solidariteit, die alomgekende maar jammer genoeg veel te zelden geVOELde saamhorigheid die als het enige positieve gevolg van deze verschrikkelijke aanslagen op onze westerse waardigheid beschouwd kan worden.

Laat ons dan toch vooral HOPEN dat deze stof tot nadenken een langer leven beschoren blijft dan de tot een hoopje stof herleide torens, ooit zo machtig, groots en statig, nu niet meer dan een doodse herinnering aan onze menselijke vergankelijkheid - denk maar aan het gebikkel over de monumenten die op deze toch zo emotioneel geladen "Ground Zero" moeten oprijzen - of moet ik zeggen "allang hadden opgerezen geweest moeten geworden zijn"?

SERENITEIT!


jani jani